De Koffie Kenner

Koffie kan op verschillende manieren worden gezet:

Snelfiltermethode
Met behulp van een papieren koffiefilter in een houder die gevuld wordt met gemalen koffie, waar uit een theeketel bijna kokend (98°C) water opgeschonken wordt. Onder het filter staat een koffiekan, het liefst au bain marie. De meeste thuis gebruikte koffiezetters werken identiek maar daarbij wordt de koffie op een elektrisch plaatje warm gehouden.

Cafetière
Grof gemalen koffie in de glazen kan van de cafetière doen, heet water (95°-98°) erop gieten, omroeren en ca. 4 minuten laten trekken, daarna de kunststof filter naar beneden drukken. De koffie is klaar.

Moka express
Het bekende achthoekige espressozettertje dat je op het vuur zet. Onderin gaat water, dat door de druk die ontstaat tijdens het opwarmen door de koffie wordt geperst met ongeveer 1,5 bar en vervolgens in het opvangreservoir belandt. De zettijd hangt af van de grootte en varieert van 5 tot 10 minuten.

Percolator
De grof gemalen koffie zit in een filter bovenin de koffiepot, via een buisje wordt het kokende water naar bovenin de filter gestuurd waarna de dan getrokken koffie weer naar beneden loopt. Afhankelijk van de intensiteit van de warmtebron is dit een continuproces.

Espressomethode
Met een espressoautomaat. Hiervoor wordt zeer fijn gemalen, zwaar gebrande koffie gebruikt. Er wordt een metalen filter gebruikt en de koffie wordt gezet met kokend water onder hoge druk.

Turkse methode
Ook wel Griekse methode genoemd, welke ook veel voorkomt in Oost Europa. Zeer fijn gemalen koffiepoeder wordt in een klein pannetje kokend water gegooid, eventueel met suiker, en kort doorgekookt. Daarna wordt het pannetje van het vuur gehaald, en soms nog enkele malen teruggezet om nogmaals aan de kook te geraken. Daarna wordt de koffie gelijk in het kopje geschonken, nog voordat het bezonken is.

Met een Senseo-apparaat
Hier gaan speciale koffiepads met gemalen koffie in.

Met een capsuleapparaat
Onder andere van de merken: Nespresso en Illy. De apparaten maken gebruik van luchtdichte capsules die de koffie bevatten. Hierdoor is de koffie lang houdbaar en zeer makkelijk te zetten. De capsule wordt voor gebruik door de machine opengemaakt, waarna direct koffie wordt gezet met kokend water onder hoge druk. Espressokwaliteit is hierbij gemakkelijk te benaderen.

Koffiemachines voor grootverbruik
in kantines en op kantoren, gebruiken soms een vloeibaar koffie-extract. Maar steeds vaker een soort snelfiltermaleng (fresbrew),wat vergelijkbaar is met het thuis koffie zetten, alleen is dan wel elk kopje/bekertje vers gezet. Ook komen er veel machines voor die werken met instant koffie, het voordeel hiervan is dat de koffie veel sneller klaar is. De meeste machines gebruiken tegenwoordig voor de gewone koffie/espresso fresbrew en voor de ‘fundrinks’ (cappuccino, wienermelange enz.) instant koffie. Het allernieuwste op het gebied van koffie automaten is het gebruik van echte koffie bonen, ookwel Bean-2-Cup genoemd.Met de bean-2-cup methode kan echt de lekkerste koffie van espresso-kwaliteit gehaald worden, vaak ook in combinatie met de mogelijkheid tot het kiezen van een echte cappuccino.

Instantkoffie
in poedervorm. Ook wel vriesdroog genoemd. Komt vooral voor in Griekenland en wordt met koud water verwerkt tot frappé. Vrijwel alle soorten bestaan ook in varianten zonder cafeïne (decafé).

Ugh, ik mag er niet aan dénken ! Een blikje koude koffie, die door een chemische reactie onderaan in het blikje opgewarmd wordt. Zou dat dan dezelfde smaak geven als een gewone kop afgekoelde koffie die je dan in de microgolf zet ? Yech !

Aan de andere kant, als ze iets kunnen doen aan die opwarmsmaak, geeft het je wel de gelegenheid om, waar je ook bent, een warme koffie naar binnen te gieten. Gedaan met zeulen met thermossen waarin je koffie onvermijdelijk tóch afkoelt na een tijd, of toch op zijn minst een bijsmaak krijgt door te lang te staan. Hmmm.

Als het ooit verkrijgbaar is, ga ik het eens proberen. Ik hou jullie op de hoogte.

Hieronder ook nog het artikel uit De Morgen dat kond maakte van de nieuwe ontdekking:

Zelfverwarmend blikje voor koude koffie komt eraan door Rik Thaens

In de strijd tegen de dalende verkoopcijfers kunnen frisdrankproducenten vandaag de dag maar beter creatief uit de hoek komen. Koude koffie lijkt op dit moment een goed alternatief, zo wees de introductie van Coca-Cola Blak op de Amerikaanse markt vorige week al uit. Zelfverwarmende blikjes zouden wel eens de volgende stap kunnen zijn.

Frisdrankfabrikanten staan onder grote druk omdat hun producten steeds meer als dikmakers beschouwd worden. Topman Neville Isdell van Coca-Cola heeft genoeg van het zoete imago en investeert daarom tegenwoordig liever in alternatieven voor de suikerhoudende drankjes. Coca-Cola Blak, een ijskoude koffiedrank in een aluminium blikje, probeert na de Franse nu ook de Amerikaanse consument te overtuigen. Concurrent PepsiCo brengt op zijn beurt Frappucciono en Double Shot op de markt.

De zelfverwarmende blikjes zijn een idee van het Britse bedrijfje Thermotic Developments Ltd. De thermotic can, zoals het blikje formeel heet, is een standaardblikje van 330 milliliter met een dubbele warmte-isolerende wand. In de bodem bevindt zich het verwarmingselement, dat ruim 120 milliliter inneemt. Dat element wordt actief na het indrukken van een plastic nop. Zodra de verzegeling verbroken is, bereikt water kalk en kan de drie minuten durende reactie beginnen. De vloeistof blijft gedurende twintig minuten 60 graden Celsius, vandaar dat een plastic opzetrand moet verhinderen dat je je lippen verbrandt.

Of het zelfverwarmende blikje ook bij ons een succes wordt, blijft voorlopig nog koffiedik kijken. (RT)

Publicatiedatum : 12-04-2006

Deze koffie uit het San Paolo gebied in Costa Rica moet je echt eens proberen: ‘t is een heel complex kopje koffie. Karakterkoffie als het ware.

Proeven start vrij zoet, volgens mij start het met een honingsmaakje, gaat daarna over in frambozen (in ieder geval iets bes-achtigs) en eindigt met de smaak van bittere chocolade. Behoorlijk ingewikkeld maar erg lekker. De bittere ondertoon is nooit storend.

Gedronken in het Coffeehouse in Oostende.

Op de voorgrond van de foto herkent u uiteraard een mikado.

Ik ben een paar dagen geleden in Gent in één van de meest stijlvolle koffiehuizen een kopje koffie gaan drinken.

Eigenlijk mag ik dat zo niet zeggen: in Het Oeverloze Eiland drink je nooit zomaar een koffie, en als je een filterkoffie zou vragen, zijn ze in staat jou ter plekke aan één van de hoge planten op te knopen.

Eerst heb ik me gewaagd aan een kopje Maragoguipe. De kaart omschrijft deze koffie als volgt: “Deze uitzonderlijke olifantsbonen werden destijds alleen door koningen en keizers gedronken. Zijn zachte, fluwelen smaak wordt nog steeds zéér hoog geprezen. Het is een grootse koffie met een milde intensiteit.”

Het geheel wordt gebracht met een apart kannetje melk, een schoteltje met zowel witte klontjes, rietsuikerklontjes, stukjes kandijsuiker als staafjes aspartaam, een klein potje slagroom en een proevertje chocolademousse (wat ook soms rijstpap kan zijn). Eigenlijk is het zonde de smaak van de koffie te verdoezelen met de room: de kaart heeft niet gelogen, en de koffie is zeer fluwelig en zacht.

Een tweede kopje koffie werd de Kenya Pur. Het huis beschrijft deze koffie op de volgende manier: “De beste Afrikaanse Arabica. Geteeld op de hoogten van Mount Kenya. Deze koffie is rijkelijk en zwoel, krachtig en zeer fijn van smaak.”

De presentatie is dezelfde, maar de koffie zelf vind ik niet zo vol van smaak als de vorige.

Al bij al is het een heerlijk kader om dergelijke uitgelezen koffies te proeven, en de prijs van € 3.10 hoeft dan ook geen spelbreker te zijn.

De echte liefhebbers van koffie vinden het een echte verbastering om koffie te mengen met melk: melk beïnvloedt de smaak. Hoewel heel pittige koffie best tegen een stootje melk kan, is zoiets ondenkbaar voor een echte kenner. Ondanks alles blijft melk de meest populaire smaakmaker. Omdat het vet van de melk te veel de subtiele koffiesmaak maskeert, kiest men beter magere of halfvolle melk. Warm de melk voorzichtig op (laat ze niet koken). In veel landen (Italië, Frankrijk, Spanje) is koffie met melk een drank op zich geworden.

Tot hiertoe was ik vooral fan van de koffiepads van Kimbo, een Italiaans merk. Je kan ze lang niet overal krijgen, maar je kan ze wel in dozen van 200 stuks bestellen in de Colruyt. Illy is uiteraard ook zeer lekker, maar meteen een pak duurder.

Een paar weken geleden ging ik naar de Makro om Kimbo-bonen te halen (die hebben ze zelfs niet in de Colruyt, de Makro is tot hiertoe de enige plaats waar ik ze vind) voor het grote apparaat van het kantoor dat ook de bonen maalt. Ik zag er nog een ander, mij onbekend merk staan: Beyers. Als je twee zakken bonen kocht, kreeg je er twee pakjes gemalen espressokoffie bij, ideaal voor mijn klein machientje. Daarnet heb ik een van die pakjes opengemaakt, en de koffie uitgeprobeerd. Het is altijd even zoeken naar de ideale maat voor een kopje, iets wat je met die pads natuurlijk niet hebt.

Verdict: de koffie is aangenaam en minder bitter dan de Kimbo (ik heb het dan wel over een caffè latte, de pure versie schotel ik zaterdag wel mijn echtgenoot voor, en dan zal ik zijn mening ook laten weten ), en zorgt voor een natuurlijk dik schuim bij het doorlopen. Heel anders dan de Kimbo. Mij bevalt hij wel, moet ik zeggen, maar ik ben dan ook geen koffiekenner pur sang, aangezien ik nog steeds veel melk en een klein beetje suiker gebruik. Mja. Ga toch eens moeten vergelijken met pakweg Illy.

Het bewuste kopje kan je ook hier bewonderen: www.kopjekoffie.be